Uwielbiam filmy Chazelle’a, więc Babilon był pozycją obowiązkową. Jest to jednak najsłabszy film w jego karierze. Kiedy film skupia się na funkcjonowaniu starego Hollywood, miejscami ociera się o arcydzieło. Wszystkie sekwencje związane z kręceniem filmów to coś absolutnie genialnego. Kiedy jednak podejmuje poboczne wątki, wydają się one wciśnięte na siłę i niepasujące do reszty.

Fabuła umiejscowiona jest w latach dwudziestych ubiegłego wieku i przedstawia zmiany w Hollywood związane z wejściem do kina dźwięku. W filmie śledzimy historię wielkiej gwiazdy kina Jacka Conrada, początkującej aktorki Nellie LaRoy i chcącego pracować przy produkcji filmów Manny’ego Torresa.

Film jest pełen przepychu i widać, że wydano na niego niemałe pieniądze. Scenografia, kostiumy – wszystko na najwyższym poziomie. Zdecydowanie wyróżnia się muzyka, a gwarantuję, że utwór „Voodoo Mama” zostanie w Waszych głowach długo po seansie. Justin Hurwitz po raz kolejny udowadania, że jest obecnie jednym z najlepszych w branży.

Również obsada spisuje się na medal – bardzo dobry Brad Pitt, znakomita Margot Robbie. Powiem szczerze, że obawiałem się o tę rolę Margot – w zwiastunach zbyt mocno przypominała mimiką Harley Quinn (nie pierwszy raz zresztą). I choć faktycznie w kilku scenach można dojrzeć w jej oczach szaleństwo Harley, jest to rola fantastyczna.

Scenariusz przypomina to, jak ukazano w Babilonie pracę przy filmach – chaos i szaleństwo. Jest to jednak historia angażująca i trzymająca przy filmie do samego końca. Czasami niektóre wątki wydają się niepotrzebne, Chazelle nie pozwala wybrzmieć scenom dramatycznym, ucinając je nagle i przechodząc do kolejnej. Humor jest specyficzny, często nastawiony na szokowanie widza.

Warto wybrać się do kina na Babilon. Jestem pewien, że produkcja podzieli publiczność. Mnie kupiono klimatem starego Hollywood, choć zdaję sobie sprawę z problemów, które ten film bez wątpienia posiada.

Źródło zdj. głównego: Paramount Pictures / UIP